ทางคลินิกไม่ได้ใช้จำนวนครั้งที่เคยผ่าตัดมาเป็นเกณฑ์ตัดสิน เกณฑ์ที่ใช้จริงคือตาคู่นี้ยังเหลือช่องให้ดีขึ้นอีกหรือไม่ แนวทางของผู้อำนวยการคือแนะนำการผ่าตัดแก้ไขเฉพาะกับตาที่ทำแล้วดีขึ้นอย่างชัดเจน ส่วนตาที่ไม่ทำแล้วดีกว่า ก็จะบอกไปตรง ๆ อย่างนั้นในห้องตรวจ คำตอบจึงไม่ได้ขึ้นกับตัวเลขที่คุณนับมา แต่ขึ้นกับสิ่งที่เห็นเมื่อได้ตรวจเปลือกตาจริง
ทางคลินิกไม่ได้ใช้จำนวนครั้งที่เคยผ่าตัดมาเป็นเกณฑ์ตัดสิน เกณฑ์ที่ใช้จริงคือตาคู่นี้ยังเหลือช่องให้ดีขึ้นอีกหรือไม่ แนวทางของผู้อำนวยการคือแนะนำการผ่าตัดแก้ไขเฉพาะกับตาที่ทำแล้วดีขึ้นอย่างชัดเจน ส่วนตาที่ไม่ทำแล้วดีกว่า ก็จะบอกไปตรง ๆ อย่างนั้นในห้องตรวจ คำตอบจึงไม่ได้ขึ้นกับตัวเลขที่คุณนับมา แต่ขึ้นกับสิ่งที่เห็นเมื่อได้ตรวจเปลือกตาจริง
สวัสดีครับ ที่นี่ HANI Plastic Surgery ย่านคังนัม กรุงโซล ดูแลโดย นพ.ชเว จองฮุน ผู้อำนวยการ ซึ่งเป็นศัลยแพทย์ตกแต่งเฉพาะทาง คำถามที่ตั้งเป็นหัวข้อวันนี้มักถูกถามด้วยน้ำเสียงที่ระวังตัวเป็นพิเศษ เพราะคนที่ถามผ่านห้องผ่าตัดมาแล้วมากกว่าหนึ่งครั้ง และกลัวว่าคำตอบจะเป็นการปฏิเสธ
ทำไมจำนวนครั้งจึงไม่ใช่คำตอบ?
เพราะสองคนที่ผ่าตัดมาเท่ากัน อาจเหลือเปลือกตาไม่เท่ากันเลย
การผ่าตัดแต่ละครั้งไม่ได้ใช้เนื้อเยื่อไปเท่ากัน บางคนผ่านการทำแบบไม่ผ่าตัดมาสองครั้ง โดยแทบไม่ได้ตัดหนังตาออกไปเลย บางคนทำแบบเปิดแผลมาเพียงครั้งเดียว แต่มีการตัดหนังออกไปแล้วส่วนหนึ่ง ตัวเลขที่นับได้จึงไม่ได้บอกว่าตอนนี้เหลืออะไรอยู่บ้าง
ถ้าใช้จำนวนครั้งเป็นเกณฑ์ ผลจะผิดสองทางพร้อมกัน คือปฏิเสธคนที่ยังทำได้ดี และรับคนที่ไม่ควรทำเพิ่ม
คำว่ายังเหลือช่องให้ดีขึ้น ดูจากอะไร?
ดูจากสามอย่างเป็นหลัก คือหนังตาที่เหลืออยู่ สภาพของแผลเดิม และรูปทรงที่มีอยู่ในวันนี้
หนังตาที่เหลืออยู่เป็นตัวกำหนดว่าวิธีใดยังเปิดให้เลือกได้บ้าง เมื่อหนังตายังเหลือพอ ทางเลือกจะกว้างกว่า และเมื่อเหลือน้อย สิ่งที่ทำได้ก็แคบลงตามไปด้วย เรื่องนี้ตรวจได้ในห้องตรวจ ไม่ใช่เดาจากประวัติ
สภาพของแผลเดิมเป็นตัวกำหนดจังหวะเวลา เกณฑ์ของที่นี่คือแผลเดิมหายดีแล้วหรือยัง ไม่ใช่การนับเดือนบนปฏิทิน
รูปทรงที่มีอยู่ในวันนี้เป็นเรื่องที่คนไข้มักมองข้าม ถ้าชั้นตาปัจจุบันไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่ต้องการชั้นที่ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม การเพิ่มขนาดอาจทำให้ตาดูอูมขึ้นแทน กรณีแบบนี้คำตอบที่ซื่อตรงคือชะลอไว้ก่อน
ผ่าตัดมาหลายครั้งแล้ว อะไรเปลี่ยนไปในเปลือกตาบ้าง?
สิ่งที่เปลี่ยนชัดที่สุดคือความคาดเดาได้
เนื้อเยื่อที่เคยถูกเย็บและเคยหายมาแล้วจะมีแผลเป็นแทรกอยู่ข้างใน หนังตาบริเวณนั้นจึงขยับไม่เหมือนตาที่ยังไม่เคยผ่านการผ่าตัด การวางแผนครั้งถัดไปจึงต้องเผื่อไว้มากกว่า และใช้เวลาอธิบายกันนานกว่าครั้งแรก
| คำถามที่คนไข้ถือเป็นเกณฑ์ | สิ่งที่ตรวจจริง | เพราะอะไร |
|---|---|---|
| ผ่าตัดมาแล้วกี่ครั้ง | หนังตาที่ยังเหลืออยู่ | จำนวนครั้งไม่ได้บอกว่าเนื้อเยื่อถูกใช้ไปเท่าไร |
| ครั้งล่าสุดผ่านมากี่เดือน | แผลเดิมหายดีแล้วหรือยัง | สองคนที่ผ่าตัดวันเดียวกันอาจหายไม่พร้อมกัน |
| เคยใช้วิธีใดมาก่อน | ชั้นไหนถูกแตะไปแล้วบ้าง | วิธีที่ผ่านมาเป็นตัวกำหนดว่าเหลือทางเลือกใด |
| อยากได้ชั้นที่ใหญ่ขึ้น | รูปทรงตอนนี้มีปัญหาจริงหรือไม่ | การเพิ่มขนาดโดยไม่มีเหตุอาจทำให้ตาดูอูม |
ทำไมคำว่าไม่ทำดีกว่า จึงนับเป็นคำตอบหนึ่ง?
เพราะการรับผ่าตัดทุกรายไม่ใช่การให้บริการที่ดีกว่า
คนที่ผ่านมาแล้วสองครั้งขึ้นไปมักเดินเข้ามาพร้อมความคาดหวังที่สะสมมา และบางครั้งความคาดหวังนั้นสูงกว่าสิ่งที่เนื้อเยื่อที่เหลืออยู่จะรองรับได้ ถ้าไม่พูดกันก่อน สิ่งที่รออยู่คือความผิดหวังอีกรอบ และเปลือกตาที่เหลือน้อยลงกว่าเดิม
แนวทางของผู้อำนวยการจึงเป็นการแยกให้ชัดตั้งแต่ในห้องตรวจว่าเคสนี้ทำแล้วดีขึ้นชัดเจน หรือเป็นเคสที่ไม่ทำแล้วดีกว่า การได้ยินคำตอบที่สองอาจไม่ใช่สิ่งที่อยากได้ยิน แต่เป็นข้อมูลที่ใช้ตัดสินใจได้จริง
คุณรวบรวมอะไรมาได้บ้างก่อนเข้าห้องตรวจ?
สามอย่างที่ช่วยได้มากที่สุดคือ ทำเมื่อไร ทำด้วยวิธีอะไร และเคยเป็นแบบไหนมาก่อน
วันเดือนปีของการผ่าตัดแต่ละครั้งช่วยประเมินว่าแผลเดิมอยู่ในระยะใด ชื่อของวิธีที่เคยทำ เช่น การเย็บแบบไม่กรีด แบบกรีด การแก้ไขกล้ามเนื้อตาอ่อนแรง หรือการเปิดมุมตา ช่วยให้เห็นว่าชั้นไหนถูกแตะไปแล้ว
รูปถ่ายก่อนการผ่าตัดครั้งแรกมีค่ามากกว่าที่หลายคนคิด เพราะเป็นภาพเดียวที่บอกจุดตั้งต้นของตาคู่นี้ได้ หากไม่มีเอกสารเก็บไว้ก็ไม่ต้องกังวล เท่าที่จำได้ก็ใช้ได้
ถ้าวันนี้ยังไม่ใช่จังหวะที่เหมาะ จะทำอะไรได้บ้าง?
การรอไม่ได้แปลว่าอยู่เฉย ๆ
ช่วงที่รอให้เนื้อเยื่อเข้าที่ สิ่งที่ทำได้คือการดูแลแผลและอาการที่ยังค้างอยู่ ทางคลินิกมีการดูแลหลังผ่าตัดเตรียมไว้ ได้แก่ การฉีดยาลดบวม การใช้เลเซอร์ลดบวม และการฉีดยาแผลเป็น ส่วนแนวทางที่เหมาะกับแต่ละคนจะแจ้งเป็นรายบุคคลหลังปรึกษากับผู้อำนวยการแล้ว
คำถามที่คนไข้ถามบ่อย
Q1) ผ่าตัดมาแล้วสามครั้ง ยังทำได้อีกไหม?
A1) เราไม่ตอบเรื่องนี้ด้วยตัวเลข คำตอบขึ้นกับหนังตาที่เหลืออยู่ สภาพแผลเดิม และรูปทรงในวันนี้ ซึ่งต้องตรวจจริงจึงจะบอกได้
Q2) มีการกำหนดไว้ไหมว่าแก้ไขได้มากที่สุดกี่ครั้ง?
A2) ทางคลินิกไม่ได้ตั้งตัวเลขเพดานไว้ และไม่ใช้ตัวเลขนั้นเป็นเกณฑ์ตัดสิน สิ่งที่ตัดสินคือสภาพของเนื้อเยื่อในวันที่มาตรวจ
Q3) จำไม่ได้ว่าเคยทำด้วยวิธีอะไร จะเป็นปัญหาไหม?
A3) ไม่เป็นปัญหาครับ ข้อมูลเท่าที่จำได้ก็ช่วยได้ และสิ่งที่จำเป็นจริง ๆ คือสภาพเปลือกตาที่ตรวจได้ในวันนั้น
Q4) แผลเป็นจะสะสมเพิ่มขึ้นทุกครั้งไหม?
A4) แต่ละครั้งจะมีแผลเป็นเกิดขึ้น โดยเฉลี่ยหกถึงสิบสองเดือน ตอนลืมตาจะแทบมองไม่เห็น แต่ตอนหลับตาอาจเหลือเป็นรอยคล้ายริ้ว ส่วนรอยแดงมักดีขึ้นหลังสามถึงหกเดือน
Q5) ถ้าแพทย์บอกว่าไม่ควรทำ แปลว่าตาแบบนี้แก้ไม่ได้เลยหรือ?
A5) ไม่เสมอไปครับ บางกรณีเป็นเรื่องของจังหวะเวลา บางกรณีเป็นเรื่องของเป้าหมายที่ตั้งไว้ ทั้งสองอย่างคุยกันใหม่ได้ในห้องตรวจ
Q6) อยากเข้ามาปรึกษาก่อนอย่างเดียว มีค่าใช้จ่ายไหม?
A6) การปรึกษาไม่มีค่าใช้จ่าย และไม่มีค่าตรวจ ส่วนการเข้ามาปรึกษาซ้ำมีค่าใช้จ่าย 10,000 วอน ทั้งเงินสดและบัตรคิดในอัตราเดียวกัน
ถ้าจะให้เหลือไว้เพียงประโยคเดียว ก็คือตัวเลขที่คุณนับมาไม่ได้เป็นตัวตัดสิน สิ่งที่ตัดสินอยู่ในเปลือกตาของคุณเอง และมันตอบได้ก็ต่อเมื่อมีคนเปิดดูจริง ๆ เท่านั้น
ผลลัพธ์อาจแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล อาจเกิดผลข้างเคียง เช่น เลือดออก การติดเชื้อ อาการบวม ความไม่สมมาตร และแผลเป็น กรุณาปรึกษาศัลยแพทย์ตกแต่งอย่างละเอียดก่อนตัดสินใจ